Ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy?

Kiedyś Marek Grechuta śpiewał, że ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy.

To zdanie dobrze brzmi. Jest w nim coś pocieszającego. Patrzymy przed siebie, planujemy wakacje, remont, spotkanie z kimś, kogo dawno nie widzieliśmy. Odkładamy różne rzeczy na później, bo przecież jeszcze będzie czas.

Przyszłość ma tę przewagę nad przeszłością, że wszystko jest w niej możliwe.

Pewnego niedzielnego popołudnia jechałem samochodem do rodziców. W radiu zaczęła lecieć ta piosenka.

I nagle przypomniałem sobie wakacje sprzed wielu lat.

Miałem wtedy kilka lat i siedziałem na tylnym siedzeniu samochodu. Za oknem przesuwały się drzewa, domy i pola, a ja czekałem, aż wreszcie dojedziemy na miejsce. Dzisiaj pewnie nie pamiętam nawet, dokąd wtedy jechaliśmy. Pamiętam za to czyjś głos, letnie światło wpadające przez szybę i to dziwne poczucie, że przed nami jest całe lato.

Wtedy nie wiedziałem jeszcze, że kiedyś będę tęsknił za tamtym czasem.

Tak właśnie działa pamięć. Nie pyta nas, co było ważne. Sama wybiera.

Zostają w niej ludzie, których dawno nie ma. Domy, które zostały sprzedane albo zburzone. Rozmowy, o których wtedy nie myśleliśmy, że mogą być ostatnimi. Czasami wystarczy stara fotografia albo piosenka usłyszana przypadkiem, żeby przez chwilę wrócić do świata, którego już nie ma.

Nie wszystkie wspomnienia są jednak dobre.

Są wśród nich również błędy, źle podjęte decyzje, słowa wypowiedziane w gniewie. Rzeczy, które z perspektywy czasu zrobilibyśmy inaczej.

Ale nawet one należą do naszego życia.

Być może właśnie dzięki nim jesteśmy dziś trochę innymi ludźmi.

Ktoś, kto kiedyś stracił ważną relację przez własny upór, następnym razem szybciej wyciągnie rękę. Ktoś, kto zbyt długo odkładał spotkanie z bliską osobą, później może już nie czekać na „lepszy moment”.

Przeszłość nie daje nam możliwości poprawienia tego, co się wydarzyło.

Daje nam za to możliwość zrozumienia.

Dlatego trudno zgodzić się z myślą, że ważne są tylko dni, których jeszcze nie znamy.

Oczywiście, że trzeba patrzeć przed siebie. Człowiek potrzebuje planów i marzeń. Potrzebuje czekać na coś z przyjemnością. Bez tego łatwo byłoby utknąć w tym, co już minęło.

Ale przyszłość nie jest przeciwieństwem przeszłości.

Jedno wyrasta z drugiego.

To, kim będziemy jutro, w dużej mierze zależy od tego, kim byliśmy wczoraj. A ludzie, których spotkaliśmy po drodze, zostawiają w nas coś, nawet jeśli dawno nie ma ich już obok.

Czasami dopiero po latach rozumiemy, jak wiele dostaliśmy od ludzi, z którymi wtedy po prostu żyliśmy.

Nie wiedzieliśmy, że wspólna kawa będzie kiedyś wspomnieniem. Nie wiedzieliśmy, że czyjś śmiech zapamiętamy na całe życie. Nie wiedzieliśmy, że pewnego dnia oddalibyśmy wiele za jeszcze jedno zwyczajne popołudnie.

I chyba właśnie to jest w czasie najbardziej podstępne.

Kiedy coś trwa, wydaje nam się zwyczajne.

Dopiero kiedy się kończy, zaczynamy rozumieć, że byliśmy wtedy dokładnie w tym miejscu, za którym kiedyś będziemy tęsknić.

Dlatego warto mieć przed sobą przyszłość.

Ale warto też czasami obejrzeć się za siebie.

Nie po to, żeby tam wrócić, tylko żeby zobaczyć, ile już wydarzyło się po drodze.

Bo życie ucieka nam nie wtedy, kiedy przychodzi starość. Ucieka znacznie wcześniej, po cichu, pomiędzy jednym zwyczajnym dniem a drugim.

I być może najtrudniejsze jest to, że nigdy nie wiemy, który z nich właśnie się kończy.

Może więc najważniejsze nie są tylko te dni, których jeszcze nie znamy. Może równie ważne są te, które właśnie przeżywamy — zanim staną się wspomnieniem.